Jak łowić karasie jesienią?

Kiedy ranki stają się coraz bardziej rześkie, na niebie dostrzegamy klucze odlatujących ptaków, a słońce chowa się za horyzontem wcześniej niż zwykle – to wyraźny sygnał, że jesień zbliża się wielkimi krokami.

Wrzesień to miesiąc przejściowy – kończy się lato, a rozpoczyna jesienna pora, w której ryby spokojnego żeru nadal intensywnie pobierają pokarm. Dla wędkarzy, którzy nie skupiają się wtedy na drapieżnikach, szczególnie polecam połów karasi – ryb płochliwych, a zarazem bardzo walecznych. Choć powszechnie uważa się, że karaś to ryba ciepłolubna, moje doświadczenie pokazuje, że również w chłodniejszych miesiącach, zwłaszcza we wrześniu, można liczyć na świetne efekty w połowach tej pięknej ryby. Od kilku lat regularnie wybieram się właśnie w tym okresie nad jezioro z nastawieniem na jesiennego karasia.

Początek tej przygody sięga czasu, gdy zrezygnowany brakiem aktywności drapieżników podczas spinningowania, zapragnąłem powrócić do spokojniejszej metody wędkowania, znanej z połowów linów i karasi. Postanowiłem wrócić do klasyki. Przez kilka kolejnych wieczorów pływałem po jeziorze, badając dno z pomocą lekkiej sondy i ciężarka, w poszukiwaniu odpowiedniego, nieco głębszego miejsca na zanętę. Po pewnym czasie udało mi się odnaleźć obiecującą zatokę o twardym podłożu. Przez kilka dni nęciłem wybrany fragment jeziora pokrojonymi w kostkę ziemniakami.

Wreszcie nadszedł dzień wyprawy. Rankiem, gdy nad taflą jeziora unosiła się mgła, zakotwiczyłem łódkę na wcześniej przygotowanym stanowisku. Byłem przekonany, że w takich warunkach karaś powinien żerować. I rzeczywiście – pierwsze brania nie kazały długo na siebie czekać. Ryby, które pojawiały się na końcu zestawu, były dorodne, o pięknej, złocistej łusce. Tego ranka przeżyłem prawdziwą wędkarską ucztę. Ryb było wiele, a niektóre z nich ważyły ponad kilogram.

To właśnie tamto niezapomniane doświadczenie sprawiło, że druga połowa września stała się dla mnie szczególnym czasem na połowy karasia.

Sprzęt, metoda, przynęty i zanęty

Jesienią karasie łowię przy użyciu lekkiej gruntówki, pozbawionej spławika. Ta metoda okazała się dla mnie skuteczniejsza od tradycyjnych sposobów i przekonałem się o tym już dawno temu. Szczególnie większe egzemplarze reagują lepiej właśnie na zestaw bez spławika. Moja gruntówka to klasyczny zestaw ze sprężyną zanętową. Ponieważ często łowię w mulistych rejonach, unikam ciężkich i dużych sprężyn – optymalna waga zanęty to 20–30 gramów. Przypon, który stosuję, ma maksymalnie 15 cm długości, a gumowy stoper na głównej żyłce zapobiega zsuwaniu się sprężyny w kierunku haczyka.

W roli żyłki głównej świetnie sprawdza się o średnicy 0,14 lub 0,16 mm, natomiast przypony wykonuję w zakresie 0,10–0,12 mm. Używam haczyków Gamakatsu 1810 B w rozmiarach 8 i 10. Taki haczyk pozwala założyć kilka kompostowych czerwonych robaczków – jednej z moich ulubionych przynęt na karasie. Dobrze sprawdzają się również: kostki ziemniaczane, ziarna kukurydzy, pęczak oraz ciasto z dodatkiem miodu.

Wędzisko, którego używam o długości 3,60 metra i teście krzywizny 1 1/4 funta – doskonale nadaje się do tej techniki. Kołowrotek powinien zapewniać równomierne nawijanie cienkiej żyłki i mieć precyzyjnie działający hamulec.

W kwestii zanęty najczęściej korzystam z gotowanego na słodko pęczaku, kostek ziemniaków, kukurydzy oraz dodatków w postaci atraktorów i czerwonych robaków. We wrześniu rezygnuję z drobnych, pylących zanęt, które tylko przyciągają małe płocie, utrudniające skupienie się na właściwym celu – karasiu.

Branie i hol ryby

Brania są zwykle energiczne – ryba zdecydowanie pociąga żyłkę. W takiej chwili trzeba szybko zwinąć ewentualny luz i zacinać w odpowiednim momencie, gdy żyłka ponownie zacznie się napinać. Zacięty karaś stawia silny opór, mimo że nie należy do największych ryb. Jeśli dno jeziora jest wolne od przeszkód, pozwalam rybie trochę poszarpać – często odpływa w bok od nęconego miejsca, nie płosząc przy tym innych osobników.

Hol dużego karasia może być pełen emocji – czasem trwa nawet 10–15 minut. Dlatego zawsze warto mieć przy sobie podbierak. Próba wyciągnięcia dużej ryby bez jego pomocy często kończy się niepowodzeniem. Sam byłem świadkiem sytuacji, w których wędkarze tracili piękne okazy tuż przy łódce, bo nie mieli odpowiedniego sprzętu do podebrania.

Wybór łowiska i warunki atmosferyczne

Od września aż do połowy października koncentruję się na poszukiwaniu karasi w głębszych, zacisznych zatokach. Takie miejsca powinny być możliwie najbardziej osłonięte przed wiatrem, który może znacznie utrudnić połowy. Najczęściej wieją wiatry z północy i wschodu, które – z moich obserwacji – negatywnie wpływają na aktywność karasi. Z kolei wiatry południowe, południowo-wschodnie i południowo-zachodnie zwykle przynoszą więcej brań. Idealna sytuacja panuje wtedy, gdy powierzchnia jeziora pozostaje niemal zupełnie gładka.

Po zarzuceniu zestawu zawsze staram się zatopić żyłkę aż do szczytówki wędziska i lekko ją napiąć. Niewielki luz pozostawiam jedynie w okolicach pierwszych przelotek, gdzie umieszczam styropianowy wskaźnik brań. W dni wietrzne używam lekkiej styropianowej kulki, natomiast przy bezwietrznej pogodzie pozwalam żyłce leżeć swobodnie.