Jak i gdzie łowić płoć wiosną i latem?
W nizinnych akwenach marzec to wyjątkowy miesiąc dla miłośników połowu płoci. Ryby te intensywnie przygotowują się do okresu rozrodczego – formują duże ławice, przemieszczają się ku płytszym partiom wody, poszukując cieplejszych miejsc i łatwo dostępnego pokarmu. To właśnie wtedy można je podziwiać w pełnej krasie – intensywniejsze ubarwienie świadczy o zbliżającym się tarle. Najlepszy czas na ich połów zaczyna się, gdy temperatura wody wzrośnie do około 6–8°C.
Gdzie można liczyć na największe sztuki?
W zbiornikach stojących, zwłaszcza takich, które nie zamarzły w zimie, zdarza się złowić sporo ryb, jednak zazwyczaj są to średniej wielkości płotki – w granicach 15–25 cm. Najczęściej spotykane są w pobliżu linii trzcinowych porastających brzegi jezior, tam, gdzie na dnie zalegają szczątki zeszłorocznej roślinności. Osoby szukające większych okazów powinny jednak skierować się nad rzeki i kanały.
Ruch wody a aktywność ryb
Kanały nie sprzyjają łowieniu ryb na długich, jednolitych odcinkach z ubogą strukturą dna. Znacznie lepsze efekty osiąga się w rejonach w pobliżu śluz oraz przy portach śródlądowych, gdzie woda stale krąży – czy to za sprawą pracującej śluzy, czy też przemieszczających się jednostek pływających. Takie warunki pobudzają płocie do większej aktywności. Przebywają one zazwyczaj w niewielkiej odległości od brzegu, przy granicy z kamienistymi umocnieniami.
W takich miejscach najlepiej sprawdza się przepływanka z krótkim zestawem. Długość wędziska dobiera się w zależności od zasięgu kamiennego brzegu – zwykle 11–12 metrów wystarcza, a w węższych kanałach sprawdzą się nawet krótsze o kilka metrów.
Do zestawu używa się gumowego amortyzatora o grubości 0,7 mm, żyłki głównej 0,12 mm i przyponu 0,10 mm. Długość odcinka między szczytówką a spławikiem wynosi zazwyczaj od 1 do 1,5 metra. Z racji delikatnych brań, spławik powinien być bardzo czuły – wyporność rzędu 0,8–1,2 g w zupełności wystarcza przy spokojnym przepływie wody. Najlepszy będzie smukły model z cienką antenką, by ryba nie odczuwała oporu.
W zależności od głębokości żerowania płoci stosuje się różne rozłożenie śrucin i obciążników. Przy dnie skuteczna jest oliwka o masie 0,5–0,8 g z dodatkiem trzech śrucin. Gdy natomiast ryby przebywają w toni, lepsze efekty daje zastosowanie pięciu–sześciu drobnych śrucin rozmieszczonych progresywnie ku haczykowi.
Płocie w rzekach
W nizinnych rzekach płocie również żerują bardzo intensywnie w marcu. Szybciej rosnąca temperatura wody pobudza je do aktywności. Najlepszymi miejscami na połów są granice nurtu, gdzie gromadzi się niesiony przez prąd naturalny pokarm – szczególnie w zakolach i przybrzeżnych dołkach, gdzie nurt nieco słabnie. Często ryby pojawiają się także na zalanych przez wezbrania obszarach w poszukiwaniu jedzenia.
Ulubioną metodą połowu w rzekach jest przepływanka z przytrzymaniem. Do zestawu używa się wędziska długości 7–8 metrów z amortyzatorem o grubości 0,8–1,0 mm. Żyłka główna ma średnicę 0,14 mm, a przypon – 0,12 mm. Spławiki o kroplowatym kształcie i wyporności 2–2,5 g sprawdzają się najlepiej. Główne obciążenie stanowi oliwka 1,5–2,0 g, uzupełniona kilkoma drobnymi śrucinami umieszczonymi w pobliżu haczyka.
Zanęty i przynęty – skład i przygotowanie
Skład zanęt do kanałów i rzek jest zbliżony – różnice tkwią głównie w proporcjach. Zanęta rzeczna powinna być bardziej kleista i mniej smużyć w wodzie. Jej bazę stanowi drobno zmielone pieczywo żytnie i pszenne, słodkie paluszki oraz suche bułki, co daje 35–45% całkowitej masy mieszanki. Unika się mączki z biszkoptów – zbyt słodka, może szybko nasycić płocie. Elementy smużące to mąka i kasza kukurydziana (20–25%), przy czym mąki używa się dwa razy więcej. Do klejenia dodaje się PVI w ilości nieprzekraczającej 5–7%, ponieważ zawiera dużo białka i cukrów. Zanęta zyskuje również na jakości dzięki Coco Beige (do 7%) oraz mączce arachidowej (10–20%), które poprawiają jej zapach i wspomagają trawienie. Dodatkiem może być także 10% gotowanych i rozgniecionych konopi. Wiosną skuteczne są aromaty na bazie anyżu, kopru włoskiego lub kminku.
Przygotowanie zanęty rozpoczyna się od przesiania wszystkich składników, co pozwala uzyskać jednorodną masę. Do zwilżenia mieszanki używa się wody z gotowania konopi – koniecznie wystudzonej. Po dokładnym wymieszaniu i nawilżeniu zanętę przeciera się przez sito, by równomiernie rozprowadzić wilgoć.
W zależności od warunków w łowisku można modyfikować proporcje. Gdy łowimy w szybkim nurcie i większej głębokości, warto zwiększyć ilość mąki pszennej i PVI, co poprawia spoistość kul. Rezygnacja z części kaszki kukurydzianej oraz dodanie gliny lub żwiru również może zwiększyć zwięzłość.
W kanałach – przy spokojnej wodzie – zanęta może mieć bardziej rozpraszające właściwości. W takim przypadku dobrze sprawdza się dodatek otrąb oraz zwiększenie ilości składników jak Coco Beige czy mączka arachidowa.
Marcowe przynęty
Najskuteczniejsze przynęty na płocie w marcu to białe robaki, ochotka oraz – rzadziej – czerwone robaki. W zależności od aktywności ryb stosuje się pojedynczą ochotkę lub „kanapkę” z czerwonym i dwoma białymi robakami. Do rodzaju przynęty dobiera się odpowiedni haczyk – do większych robaków nr 12, a do pojedynczej ochotki nawet nr 18. Dobrym wyborem są niklowane haczyki z cienkiego drutu, o długim trzonku i lekko odchylonym grocie. Robaki warto dodawać także do zanęty – niekiedy wyłącznie nimi można osiągnąć świetne efekty, szczególnie w kanałach.
